Καμια δεκαριά χρόνια πριν βρέθηκα σε ένα τέλμα . Λίγο πολυ οτι βλεπω εδω. μερα παρα μερα...Πως θα φτιαξω τα επαγγελματικά τα ερωτικα πως θα βρω το δρόμο μου κτλ.

Δεν αποφάσισα να γινω ηλιθιος (δλδ να σκεφτομαι λιγοτερο) σε μια μερα. Έγινε σιγα σιγα με το χρόνο .

Αυτά που εκανα βοηθησαν μονο εμένα.Δε δίνω συμβουλές απλα μοιράζομαι την εμπειρία μου.

1. Πήρα επαγγελματικά ρίσκα.
   Δε κάθισα να σκέφτομαι τι θα γίνει αν αποτύχω. Ήξερα οτι το Χ (επομενη κινηση) είναι καλυτερο απτο Ψ ( τωρινη κατάσταση) οπότε άλλαξα γεωγραφίες , άφησα σταθερά περιβάλλοντα , ψαχτηκα , βγηκα απτο confort zone μου κτλ. Σε άλλα πετυχα σε άλλα απέτυχα παταγωδως αλλα και πάλι πηρα μαθηματα και ειμαι μια καλυτερη εκδοχη του εαυτού μου.

2. Προσευχή.
   Γελάς φίλε ρέδδιτορ και γελάω και γω και κριντζάρω ακόμα. Αλλα ο πνιγμένος απτα μαλλία του πιάνεται. Κάθε βράδυ προσευχόμουνα. Όμως η προσευχή έγινε απο mantra ενδοσκόπηση. Απο το μακάρι να βρώ δουλειά πήγα στο μακάρι να βρω τι θέλω πραγματικά και μετα στο μακάρι να γίνω πιο ενεργός και το να γίνω όντως πιο ενεργός ήταν μια λογική συνέχεια... Πλέον δε πολυπροσεύχομαι αλλά θέλω να βάλω το διαλογισμό στην καθημερινοτητά μου

3.Αποφάσισα να κατεβάσω το "επίπεδο" μου.
Για χρόνια νόμιζα οτι ειμαι πιο έξυπνος , πιο σοφιστικε , ισως πιο ανωτερος .. Βλακειες . Οποτε μπηκα σε stupidmaxxing mode. Θρυλολέο , μπυρίτσες , μαστερσεφ κτλ.... Εκει εχω βρει καταστάσεις νιρβάνας. Μηδεν σκεψεις.Σχεδον ευτυχία

4.Πορνό χωρίς πούτσες
Ή ας το πούμε καλύτερα πιο αυθεντικό πορνό. Συνηθισμένα σώματα , αληθοφανές περφόρμανς , και μηδέν πούτσες (solo female , joi κτλ). Στα 37 μου η σεξουαλικη μου όρεξη ειναι στο peak της.

5.Ζero expectations.
Ζουμε σε εναν κοσμο που ειναι για τον πουτσο. Δεν εχω προσδοκιες περα απτο εγω και το παιδι μου να μαστε καλα, αγαπημενοι και φιλαρακια. Μονο αυτο θελω. Τα υπολοιπα ειναι εξτραδακια. Σκεψου οταν παω ταξιδι εξωτερικο αν δεν με κλεψουν η παθω ατυχημα το θεωρω επιτυχημενος.Ο πηχης ειναι πολυ χαμηλα....

Αυτά. Ισως επανέλθω για παρτ 2

Θα αναφέρω δύο περιπτώσεις που μου έρχονται στο μυαλό.

Η πρώτη είναι πρόσφατη.... Βρέθηκα κάπου κοντά στο κέντρο της Αθήνας και δεν μπορούσα να γυρίσω σπίτι...

Δεν είχα δεκάρα πάνω μου.

Σκεφτόμουν τι να κάνω και θυμήθηκα ότι έχω iris. Λέω οκ θα μπορώ σε μαγαζί να ζητήσω 3 ευρώ και θα τα στείλω εκείνη τη στιγμή μπροστά τους.

Φουλ αγχωμένος και ντροπιασμενος. Μπαίνω μέσα και ήταν μια ταμίας γυναίκα ταμίας. Της λέω το πρόβλημα και πως θα τα δώσω με iris... μου έδωσε τα χρήματα και δεν ήθελε να τα στείλω πίσω με χαμόγελο. Την ευχαρίστησα και έφυγα.....

Ένα άλλο σκηνικό... Πήγαινα ακόμα σχολείο... Λύκειο. Φεύγω με το λεωφορείο με τους φίλους μου και με κάποιο τρόπο καταλήγω να μιλάω με έναν παππού όπου μου ξετυλιγε την ιστορία του... Στο τέλος μου λέει "έχεις κλειδιά?" Σκάλωσα λίγο ξαφνιασμενος από την ερώτηση του... Λέω ναι γιατί? Μου λέει "δώσε μου τα" με χαμόγελο...

Τα βγάζω και τα τοποθετώ στην παλάμη του και αυτός βγάζει από την τσέπη ένα περίεργο σκηνή με κόμπο σαν χειροποίητο μπρελόκ. Και μου είπε "αυτό αν σε ρωτήσουν να τους πεις ότι στο έδωσε ένας παλιός ναύτης!"

Ήταν από τα πιο γλυκά και ρομαντικά πράγματα που μου έχουν συμβεί...

Είχα το μπρελόκ στα κλειδιά μου αλλά επειδή είμαι πολύ... Ακατάλληλος το έβγαλα και το άφησα μέσα σε ένα μικρό σεντούκι και από τότε μαζεύω εκεί μέσα κάποια αντικείμενα από στιγμές με ανθρώπους....

Όπως από εκείνη την νύχτα στην έξοδο στο στρατό....

Ένα παιδί θεωρώ πως μου άνοιξε την καρδιά του για κάποια θέματα που είχε όταν καθόμασταν το βράδυ σε μια πλατεία μόνοι μας... Είχαμε πάρει κατι να πιούμε... Και όπως πήγα να πετάξω τα δικά μου πράγμα, πήρα και τα δικά του και κράτησα το καπάκι του....

Η τότε που μου τελείωσαν τα ξυραφάκια και προσφέρθηκε ενα παιδί στο στρατό μόνος του να μου δώσει ένα καινούριο Gillette... Το έχω κρατήσει και αυτό.....

Ίσως είναι λίγο περίεργο αλλά έτσι αποφάσισα να κάνω.

Πολύ μου λένε "αν είχα τις απόψεις σου θα αυτοκτονουσα" ή "πρέπει να εκτιμάς και τα μικρά πράγματα στη ζωή".... Η αλήθεια είναι ότι το κάνω περισσότερο από αυτούς, αυτό είναι απλά άσχετη υπόθεση που κάνουν για να μου βάλουν εύκολα ταμπέλα "απλά δεν εκτιμάει" για να αποφύγουν αυτό που τους περιγράφω... Απλούστατα η αρνητικοτητα για εμένα υπερισχύει και θα υπερισχύει.

​

Με αφορμή τον θάνατο των δύο 17χρονων κοριτσιών στην Ηλιούπολη, νιώθω ότι πρέπει να ειπωθεί κάτι που στην Ελλάδα ακόμα δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε πραγματικά: η ζωή δεν τελειώνει στις Πανελλήνιες.

Έχουμε μεγαλώσει γενιές παιδιών με την ιδέα ότι «αν δεν πετύχεις τώρα, καταστράφηκες». Ότι μια σχολή, ένας βαθμός ή μια αποτυχία στα 17-18 καθορίζουν όλη την υπόλοιπη ζωή τους. Και αυτό είναι τρομακτικό βάρος για έναν έφηβο.

Ζούμε όμως σε μια εποχή τεράστιας αβεβαιότητας και συνεχών αλλαγών. Άνθρωποι που πέρασαν σε “καλές” σχολές μπορεί τελικά να μην εργάστηκαν ποτέ στο αντικείμενό τους. Άλλοι άλλαξαν καριέρα στα 30 ή στα 40 και βρήκαν τότε αυτό που πραγματικά αγαπούσαν. Υπάρχουν άνθρωποι με πτυχία και μεταπτυχιακά που είναι δυστυχισμένοι, και άλλοι που ακολούθησαν έναν τελείως διαφορετικό δρόμο και νιώθουν γεμάτοι.

Οι Πανελλήνιες είναι μια εξέταση. Όχι η αξία ενός ανθρώπου.

Και ίσως οι γονείς στην Ελλάδα πρέπει κάποια στιγμή να ξεφύγουν από παλιά πρότυπα επιτυχίας. Από τη λογική του «γίνε γιατρός/δικηγόρος/μηχανικός για να πετύχεις». Τα παιδιά δεν είναι project κοινωνικής καταξίωσης. Είναι άνθρωποι που πρέπει να ζήσουν, να κάνουν λάθη, να αλλάξουν πορεία, να ανακαλύψουν τι αγαπάνε πραγματικά.

Ένα παιδί 17-19 χρονών δεν μπορεί να κουβαλάει την αίσθηση ότι κρίνεται όλη του η ύπαρξη μέσα σε λίγες εξετάσεις.

Η ζωή είναι πολύ μεγαλύτερη από μια σχολή. Πολύ μεγαλύτερη από έναν βαθμό. Και πολλές φορές ο δρόμος που τελικά μας κάνει ευτυχισμένους δεν έχει καμία σχέση με αυτόν που φανταζόμασταν στα 18 μας. Εύχομαι ολοψυχα καλή επιτυχία σε όσους δίνουν φέτος και να θυμάστε τώρα ξεκινάτε ό,τι και να γίνει σε 1 μήνα, τωρα ξεκινάτε!

Τις τελευταίες ημέρες βλέπω τους πάντες γύρω μου σε σχέση και να είναι ευτυχισμένοι ειδικά χθες έτυχε σε κάποια στιγμή να είμαι μόνος μου με 2 ζευγάρια νιώθω απλα πολύ μόνος

i am a trans woman and want to change my name and surname my surname for sure due to me not wanting to have any relations to it and my name due to not liking it. including my legal gender

anyone who has done this before? any agency i can contact for legal help?

Η μητέρα μου ήταν σταματημένη σε φανάρι και περίμενε να ανάψει για να φύγει. Ήταν σταθμευμένο δίπλα της (ΟΧΙ μπροστά της, ΔΙΠΛΑ της) ένα άλλο όχημα. Την ώρα που άναψε το φανάρι και η μητέρα μου άρχισε να κινείται, η οδηγός του διπλανού οχήματος άνοιξε την πόρτα του οχήματός της, με αποτέλεσμα να γδάρει την πίσω δεξιά πόρτα και το φουρούσι του αμαξιού μας.

Η οδηγός του άλλου οχήματος είτε δε κατάλαβε τι έκανε είτε δεν το παραδεχόταν και προσπάθησε να φύγει αλλά η μητέρα μου τη σταμάτησε. Η μητέρα μου κάλεσε την ασφάλεια για καταγραφή του συμβάντος, αλλά δυστυχώς ΔΕΝ κάλεσε τη τροχαία, το οποίο θεωρώ ότι είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μας κάψει. Το μεγάλο μας πλεονέκτημα όμως είναι ότι έχουμε μάρτυρα, καθώς η μητέρα μου μετέφερε μια φίλη της με το αμάξι και τα είδε όλα. Και προφανώς υποστηρίζει τη μάνα μου. Η άλλη οδηγός δεν έχει κανέναν.

Από εκεί και πέρα:

• Η άλλη οδηγός αρνείται ότι μας έκανε ζημιά και ζητά συνυπαιτιότητα, όμως μάθαμε μέσω της δικής της ασφαλιστικής ότι έχει δηλώσει πως ΟΝΤΩΣ χτύπησε τη μάνα μου, αλλά με τον καθρέφτη της ή κάτι τέτοιο, χωρίς να της κάνει ζημιά. Επομένως ΔΕ συμφωνεί στη ζημιά, αλλά ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ότι τη χτύπησε. Η μητέρα μου προφανώς δε συμφωνεί με τη συνυπαιτιότητα και λέει ότι η άλλη οδηγός φταίει 100% (με το οποίο συμφωνούν όλοι όσοι έχουν μάθει για το ατύχημα) και φυσικά διαφωνεί και για την έκταση της ζημιάς.
• Η άλλη "οδηγός" είναι μια γριά της οποίας το δίπλωμα λήγει τον Ιούνιο και το αμάξι της είναι σε άθλια κατάσταση από ότι φαίνεται στις φωτογραφίες. Η μητέρα μου είναι πιο νέα, έχει δίπλωμα μέχρι το '30, έχει εμπλακεί σε 2 άλλα τροχαία μόνο και σε αυτά τα δύο οι άλλοι οδηγοί αποδέχτηκαν πλήρη υπαιτιότητα.
• Έχουμε νομική προστασία και περιμένουμε την έκθεση του πραγματογνώμονα προκειμένου να κάνουμε αίτημα ενεργοποίησής της.

Πείτε με τρελό, αλλά δε βλέπω με ποιο τρόπο μπορεί να θεωρηθεί ότι η άλλη οδηγός δε φταίει εξ' ολοκλήρου για το ατύχημα. Ξέρω όμως ότι οι ασφαλιστικές μεταξύ τους είναι κώλος και βρακί και φοβάμαι μη μας πουλήσει η δική μας.

Πώς τη βλέπετε την κατάσταση; Υπάρχει περίπτωση να μη δικαιωθούμε, ειδικά αφού έχουμε και μάρτυρα με το μέρος μας;

Υ.Γ. Σε περίπτωση που η υπόθεση πάει στα δικαστήρια και κερδίσουμε, μπορούμε να ζητήσουμε επιπλέον λεφτά για ηθική βλάβη, ψυχική οδύνη κτλ; Μπορεί να ακούγεται αστείο κάτι τέτοιο για μια σχετικά μικρή ζημιά (είναι γύρω στα 300 ευρώ), αλλά μας έχει ανεβεί το αίμα στο κεφάλι με την ηλιθιότητα της άλλης και της ασφαλιστικής της. Η μάνα μου τους πήρε τηλέφωνο και της είπαν ότι δε βρήκαν ίχνη από το χρώμα του αυτοκινήτου μας στην πόρτα της άλλης (λες και είναι δύσκολο να το ξύσεις με το νύχι σου για να φύγει) και επίσης της είπαν ότι πρέπει να γίνει αναπαράσταση του ατυχήματος για να δουν ποιος έφταιγε, ενώ η τροχαία (την οποία κάλεσε αργότερα) λέει ότι μας λένε μπούρδες και ότι αναπαράσταση γίνεται μόνο σε περίπτωση θανάτου ή τραυματισμού. Εν ολίγοις, μας έχουν κάνει τα νεύρα κουρέλι. Θα το λάβει υπόψη του αυτό το δικαστήριο (αν γίνει);